De kronieken van een eenzame kruisvaarder

Ha, beste vrienden!

 Lang geleden zeg... Even denken, wat is er in al die tijd gebeurd? Mijn parkiet is gestorven aan teelbalkanker, mijn beste vriend aan parkietensoep, zijn vader aan een hernia door het dragen van de lijkkist, en zo heeft de sterfte zich uitgebreid naar de rest van zijn famillie. 

 En nu het slechte nieuws.  Mijn mama vindt dat ik mijn verstandhouding met Dirk V moet verbeteren door een verrassingsfeestje te geven voor de elfde verjaardag van zijn zoon. Als ik wikipedia mag geloven, gaat hij binnen enkele maanden dood. Maar shhhtt, vertel het hem niet!

 Een verrassingsfeestje dus... Wat doe je daar zoal? Zuipen en zielig voor je uit staren is mijn eerste idee. Een springkasteel huren was mijn tweede idee. Pannenkoeken eten mijn derde, vlaamse klassiekers draaien de vierde, en er compleet de brui aan geven de vijfde.  Mijn moeke heeft tegen alle 5 haar veto gesteld.  Ik ga toch eens zien of ik haar autoriteit wat kan inperken...

 Ik ga gewoon een taart bakken. Zo'n middelmatig lekkere, denk ik. Barslecht kan ik hem niet maken, want ik moet er zelf van eten. Lekker mag het ook niet zijn, hij zou het nog leuk kunnen vinden...

Voor de muziek vraag ik DJ von Bingen. Haar remix van Schnuffel is wel cool!

En als laatste vraag ik een buitenwipper, die ervoor zorgt dat het feestje niet te lang duurt...

Hebben jullie nog tips?

Groetjes

G-man 

Grrrrr, ik ben woest!

Moet je nu eens horen wat ik heb meegemaakt? Ja, uiteraard, anders kom je niet op mijn blog kijken hé. Ik ben vandaag naar het strand geweest (uiteraard, met zo'n mooi weer) om mijn befaamde rugslag wat in te oefenen. Hier zie je een foto van mij:

Dus, ik kwam terug van het strand... Ik wilde wat gaan chillen in mijn slaapkamer, maar wat zag ik toen ik daar aankwam? Drijvend in een plas bloed, en met een zwerm vliegen eromheen, het arme lijfloze hoofdje van mijn poedeltje Tinkerbell. Daarop een post-it note met de simpele mededeling "moehahahaha". Het was duidelijk het geschrift van die ouwe klootzak Albert III van Namen!

Ik trok er dus op uit om Tinckerbell te wreken. Waar gaat een mens naartoe als hij op vindicatie uit is? Jawel, naar de revancheshop. Ik wilde er het laatste nieuwe vergeldingssetje kopen, maar dat kostte mij net iets te veel, dus stelde ik me tevreden met een tweedehands exemplaar. Daarin zaten een trosje radijzen en een grote hamer. Ik klopte aan bij Albert III van Namen en toen hij opendeed, verraste ik hem met een luide gil en een uppercut. Hij viel pardoes op zijn vloermatje! Het mag een wonder heten dat die aftandse grijsaard daarbij geen benen heeft gebroken.

Wat nu volgt is misschien te grof om te beschrijven. Toch zal ik het niet laten. Ik begon met hem een 60+-pak voor zijn broek te geven. Nadien rukte ik dat nutteloze kledingsstuk van zijn halfversleten benen en klopte ik met de hamer de radijzen een voor een in zijn bejaarde achterwerk. Hij schreeuwde zo hard dat zijn vals gebit uit zijn mond viel. Toen ik daarmee klaar was nam ik de urne met de as van zijn grootvader, en sloeg ik hem kapot op zijn kale knikker. Daarna gooide ik al zijn meubilair op een hoop boven hem, zodat hij heel wat opruimwerk zou hebben! En uit puur sadisme liep ik nog eens met mijn modderschoenen door de living.

Als dat geen mooie wraak is...
Tot de volgende!
Godfried

Liefste lezers

Ik zou jullie graag even vertellen wat ik gisteren heb meegemaakt. Ik was op weg naar mijn lijfeigen bakker om een klein gesneden houthakkersbroodje en enkele chocoladekoeken met pudding te halen (voor de stuutjes 's avonds) en daarbij ook de moratoire pacht uit hem te persen. Ja, ik vind het altijd plezierig als mensen, ondanks hun eigen flagrante armoede, toch (zij het met een ietwat groene glimlach) klaarstaan om mij te betalen. Hoe dan ook, het is er die dag niet van gekomen, want plots... Oh plots stond hij daar! De knappe boerenjongen... In zijn antieke 2PK tractor, duidelijk van een inferieur merk, maar dat deed niks af aan de mannelijkheid die het tafereel uitstraalde. Ik stond even te twijfelen, maar dacht dan bij mezelf "verdorie, Friedje, je bent bijna een man, als je het nu niet doet zal je het voor de rest van je leven beklagen".

En dus deed ik het.
"Hé!" ... "Ja, jij! Kom jij hier vaak?", vroeg ik. Door het bulderende lawaai van de motor heen antwoordde hij met een zware, maar warme stem: "Duh, ik ben lijfeigene, ik ben verplicht dit land te bewerken tot ik erbij neerval!" Ok, dat was misschien een stomme openingszin, maar ik had tenminste zijn aandacht en bovendien was ik gecharmeerd door zijn plichtsbewustzijn. Even stond ik daar met mijn mond vol tanden (die overigens niet in een al te goede staat verkeren, kent iemand een goeie tandarts in de buurt?). Een fris briesje waaide door mijn smaakloze t-shirt. De lentezon weerkaatste op de spieren van de man van mijn dromen. In de verte hoorde ik een trein passeren. (Het zal mijn verbeelding zijn, want in mijn graafschap liggen er geen spoorlijnen!) Toen mijn lijfeigene aanstalten maakte om weer aan het werk te gaan (hij was patatjes aan het planten), vroeg ik hem snel naar zijn naam. "Julianus", antwoordde hij met diezelfde stoere stem. Het contrast met mij zal wel lachwekkend zijn geweest, toen ik hem heel schuchter vroeg of hij mij die avond zou "vereren met zijn gezelschap" bij het diner. Hij zei dat hij geen tijd had, "de patatjes planten zichzelf niet!" - "Oh... nou... eh... tot ziens dan maar hé." - "Jow!"

Deze ontmoeting had me nogal van het lam gods geslagen. Enerzijds was ik blij dat ik eindelijk zijn naam kende, maar anderzijds was de kennismaking niet bepaald van een leien dakje gegaan. Bovendien kon ik het niet laten te piekeren over de afwijzing. Had hij echt te veel werk (dat kan wel, ik sta erom bekend nogal veeleisend te zijn) of was het gewoon een excuus? Volledig van mijn melk gebracht vervolgde ik mijn tocht naar de bakker, waar ik een stokbrood en een rijsttaartje bestelde en de arme man zijn schuld kwijtschold. Uilskuiken dat ik ben...

Ik ben blij dat ik dit eventjes aan jullie heb kunnen vertellen.
Dank jullie wel!
Jullie zijn echte vrienden...

Groetjes
Godfried

Hallo!

Eerst eventjes een sfeerbeeld van het feestje:

Je ziet mij daar in het midden staan, met mijn vrienden rond mij. Als je goed kijkt, zie je rechts onder de tafel de bak bier staan, en op de tafel het feestmaal geprepareerd door traiteur Harry en Rika!

Helemaal rechts, die met zijn blote knikker, is Dirk V, je weet wel: de jeanet van hiernaast. Ik had hem niet uitgenodigd, maar hij was komen klagen voor burengerucht en mocht hij blijven van mijn mama. Ik heb wel te veel zout op zijn patatten gedaan, haha!

Ik heb er een beetje een kater en een delirium tremens aan overgehouden; dat pintje is mij toch niet goed bevallen. Er zat wel degelijk 2% alcohol in! Nou ja, je wordt maar een keer in je leven graaf hé.

Ik kruip mijn bed in, want het is hier koud en ik wil graag gaan dromen over de knappe boerenjongen!
Groetjes
Godfried

Yowkes mannen
(want vrouwen hebben in mijn graafschap geen recht op internetgebruik...)

Eerst en vooral heb ik treurig, zelfs tragisch nieuws te melden. Twee weken geleden is mijn oom slash adoptievader Godfried III van Brouillon aan een gruwelijk doch steenloemp einde gekomen. Hij en zijn edel ros Marco (raad eens wie op wie zat) maakten een ritje door de wonderbaarlijke natuurpracht die zijn landgoed rijk is (of beter: was), toen hij plots opgeschrikt werd door een brilslang met kleurlenzen aan. (Op zich is dat nogal vreemd, want onze brilslangen dragen geen lenzen, maar die van de jeanet van hiernaast, Dirk V, houden daar wel van.) Marco steigerde, mijn oom viel op een nogal onelegante wijze (ik zou me dood geschaamd hebben als ik erbij was geweest, gelukkig stond ik op dat moment mijn haar te wassen in een nabijgelegen modderpoel) en belandde met zijn legendarische bult op een rondslingerende hark (achteloos achtergelaten door Jos de debiele tuinman) met alle bloederige gevolgen van dien. Dromerig contemplerend over zijn gehoopte plek in de hemel, merkte Jos niet op wat er gebeurd was en hij struikelde met zijn pot hete soep over mijn oom. Hij werd in kritieke toestand overgebracht naar het klooster om de hoek, maar overleed even later aan een overdosis soep.

Hij werd verleden week woensdag ter aarde besteld. De uitvaartplechtigheid was ontroerend, tenminste, dat heb ik van horen zeggen want mijn latijn is niet zo goed. Dat komt ervan als je meer naar de leraar-pater kijkt dan naar het manuscript dat hij speciaal voor jou heeft overgeschreven. Een mooi moment was toen Jos de debiele tuinman een requiem zong dat voor de gelegenheid gecomponeerd was door hofcomponist Ilonus - wiens muzikale talenten enkel overschaduwd worden door de compactheid van zijn kontje. Na de plechtigheid werd de kist in het graf neergelaten en werden alle aanwezigen getrakteerd op een koffiekoek en de brave Marco kreeg een wortel vooraleer hij vertrok op een enkele reis naar de paardenbiefstukacademie.

De dag nadien kwam Cadillus, de notaris van wijlen mijn oom, mij de blijde boodschap verkondigen. Ik was de enige erfgenaam van het markgraafschap Entwaarpen en Brouillon! Om dat te vieren nodig ik jullie allemaal uit op een lubriek feestje in mijn kasteel van Brouillon. Het thema van de avond is "Victory should be naked". Dus allen daarheen op de derde zondag na de nieuwe maan van oktober 1076, net na zonsondergang.

Tot dan!
Godfried

Captains log, stardate 5412245

Hehe, dat wou ik altijd al eens zeggen :)
Nee, even ernstig: het is nu het jaar 1075 en ik ben 15 jaar oud. Ik zou graag op CM-kruisvaartkamp willen gaan, maar mijn moeke, Ina van Verduine, zegt dat ik te jong en te onhandig ben. Ik ben wel een beetje een loemperik, zonet heb ik mijn vinger afgesneden bij het schillen van de aardappelen. De dokter heeft al een lobotomie uitgevoerd, dus ik voel me alweer kiplekker! Of misschien is dat het effect van de bloedzuigers in mijn bed...

Gisteren heb ik een wandelingetje gemaakt door mijn landgoed. Ik aanschouwde een tafereel dat mijn diepste gevoelens beroerde. Een jonge boerenknaap, misschien net een jaartje ouder dan ik, met een kathedraal van een lichaam. Zo in gothische stijl, alles rechtop! De frisse maartse wind omhelsde zijn gebruinde lijf - ik verdenk hem van een abonnement te hebben op de zonnebank, maar dat is onmogelijk aangezien mijn vader nog maar pas de pacht heeft verdriedubbeld - en de prille lentezon deed zijn mysterieuze smaragdgroene ogen oplichten als een vuurvliegje in een duister moeras. Zoals hij zijn pneumatische hamer hanteerde, deed hij me denken aan onze heer Jezus Christus die onder de blikken van een onbegrijpende menigte zijn kruis met zich meesleurde.

Ik heb heel de nacht aan hem gedacht. Mijn moeder zag het deze morgen aan mijn oogjes, ze waren rood en pufferig van de hoog oplaaiende emoties, maar ik ontweek elke vraag en opmerking daarover. Oh god, ik voel me zo onbegrepen!

Ben ik de eerste mens op deze aardschijf die deze gevoelens kent? Misschien moet ik troost zoeken bij de lieve Heer... Ik weet dat hij aan mijn kant staat, ik weet dat al sinds die dag dat er een eenhoornige zebra voor mijn deur stond die vroeg om bereden te worden. Duidelijk een teken van hierboven, niet?

Nou, ik ga nu mijn gebedje zeggen en in mijn bed duiken!
Het belooft een nacht te worden vol passionele dromen...
Groetjes
Godfried